Koan do Karty

Pytanie: Co znajdziesz za Maską Błazna?
Odpowiedź: Twarz Błazna.

Takimi rzeczy są. Oto Bła-Zen.

Ha! Mam kaca.
No, ale przecież nie moralnego...

Dziś? Jutro? Pojutrze? Choć nigdy nie staną pod progiem moich drzwi, wedrą się do domu i zabiorą mi... filar codzienności. Internet. ;)

Ale wkrótce zainstalują nowy: szybszy, lepszy i tańszy.
Tymczasem więc żegnam i pozdrawiam. Do zobaczenia za dwa tygodnie.

Nie chodzi o to, że nie ma rzeczy, o których warto mówić.

Raczej o to, że są rzeczy, o których nie da się powiedzieć. Z drugiej strony... czyż warto tracić czas na inne?

Znany filozof i pisarz. Przyjaciel, znajomy, sąsiad.

Zaginął w niewyjaśnionych okolicznościach. Osoby, które posiadają informacje na temat miejsca przebywania poszukiwanego, proszone są o kontakt.

[ il. :: Negatyw :: ]

Siedzę w moim pokoju, na kanapie. Za oknem widzę czubki drzew, czyste niebo, pierzaste obłoki. Czasem tą jasność przecina ptak. Dzień jest słoneczny, pokój mam od południa - zatem cały wypełniony jest światłem. Słońce prześwituje przez liście kwiatów na parapecie, ogrzewa zamszowe pędy kasztana wstawionego do wazonu w grudniu.
I pomyśleć, że wszystko jest światłem?

Jestem szczęśliwa, także dlatego, bo po tym, jak postanowiłam rzucić palenie - dziś jednak kupiłam paczkę fajek i właśnie zaciągam się dymkiem. Dym tytoniu i cynamonowych kadzidełek unosi się w kontrze słońca, malując obłoki tuż obok mnie. Marzenia, jak samoloty, lądują na ziemi. Po to tylko, aby z którymś kolejnym dniem, wzbić się w stronę światła.

Kiedy tak siedzę, w moim pokoju, patrząc przez okno, paląc Sobieskie, Ziemia, wraz z moim domem, wraz z moim pokojem, wraz ze mną - okrąża Słońce. Możnaby zatem powiedzieć, że ja okrążam Słońce, płynę w kosmicznej przestrzeni. W pokoju, wypełnionym światłem, z niebem i czubkami drzew za oknem, czuję się jak w aerodynamicznej kapsule. Lecę!

Mój pies patrzy na mnie ze smutkiem.

Od siebie? Od Ciebie? Od znanego? Od skutku? Od konieczności? Od konwenansu? Od fałszywego uśmiechu? Od gry? Od pozorów? Od społecznej roli? Od z góry danych torów życia? Od schematów? Od 8h na d? Od braku wyboru? Od emocjonalnych porywów? Od racjonalnego przekombinowania? Od cierpienia? Od wścibskiego kochanka? Od prowadzenia mnie na pasku? Od braku uczuć? Od bliskości? Od upokorzenia? Od dumy? Od czynienia założeń? Od przewidywalności? Od nawyków? Od tożsamości? Od niedoskonałości? Od złudzeń? Od prawdy? Od materii? Od ciała? Od bólu? Od złego snu? Od presji? Od byle jakości? Od wyśrubowanego ideału? Od ludzi? Od potrzeby akceptacji? Od poklasku? Od samotności? Od oczywistości? Od lęku? Od szukania wolności?

O którą wolność chodzi? Czy potrzeba wolności, nie jest potrzebą ucieczki?

"Każde Spotkanie jest Rozstaniem."

Każdy Koniec Początkiem, a Początek Końcem. I, jak piszą:

"(...)Współczuję temu, który wierzy, że nic się nie zmieni, choć wie, że wszystko się zmienia. Obym otrzymał błogosławieństwo nietrwałości.
Jeśli uważnie to przemyślę, to wtedy zrozumiem, że nie ma czasu, abym mógł dłużej czekać. Współczuję temu, który odkłada wszystko na jutro. Obym otrzymał błogosławieństwno nietrwałości.(...)
W końcu każdy umrze. Współczuję temu, który wierzy, że będzie od tego wolny. Pobłogosław mnie zroumieniem znaczenia śmierci. Pobłogosław mnie urzeczywistnieniem nieprzywiązania. Pobłogosław mnie zrozumieniem, że wszystko jest iluzją."

Zatem, pytanie na dziś: co bym zrobiła, gdym wiedziała, że pozostało mi jeszcze tylko 5 dni życia?

Nie miałam już nic więcej do powiedzenia.

Do napisania. Do zrobienia. Przestrzeń dylematu wyczerpała się. Widziałam światła ulicy i światła waszych oczu. Były takie same. Grała muzyka nocy. Pozostało jedynie śpiewać.

[il. Varana (Inkarnacja Vishnu)]

(2007.01.19). Ludzie zawieszeni w przestrzeni białego wnętrza, z lampkami czerwonego wina, spoglądają na czarno-karmazynowe prostokąty. Ślę uśmiech komuś, o kim wiem, że ma kota. Z zakrętu mgły podwórza wyłania się Einstain.

Byłemu studentowi KK pokazuję mój ząb (dwójkę), tak trafiamy do mieszkania manekinów. W innym mieszkaniu rozmawiamy o Łajce. Potem, wraz z Mery.En, w prysznicu deszczu i świateł, śpiewając arie operowe, unosimy się pod plastykowymi mandalami śniegu na Piotrkowskiej orbitując w stronę arabskich niespodzianek.

[il. Anthony Gormley "Learning to think", 2005]